Je hoeft je niet aan te passen om te kunnen groeien

We leren al vroeg dat het belangrijk is om rekening te houden met een ander. Zo ook ik. Ook leerde ik dat het belangrijk is te luisteren naar de dingen die een ander storend vind aan mij. Want daarin ligt wellicht een blinde vlek over mijzelf waar ik me niet bewust van ben en dat iets zegt over mij waar ik van kan leren.

Geen slechte levensles toch, zou je denken. Helaas pakte dit jarenlang uit in continu aanpassen van mijzelf naar de ander. De belangen en behoeften van de ander voorop te stellen aan mijn eigen intenties. Oftewel, steeds op mijn tenen lopen, voorzichtig zijn met wat ik zeg en doe want dit kan weleens teveel zijn voor de andere persoon. Inmiddels zijn we wat jaren en levenslessen verder en zie ik dit tenen lopen terug bij anderen die nog worstelen met het balans vinden tussen rekening houden met alsook open staan voor.

Voor wie nog worstelt hiermee kan ik alleen maar zeggen “jij bent niet alleen verantwoordelijk voor het gevoel van iemand anders“. Ik zeg niet dat je er niet óók verantwoordelijk voor bent, voor een deel ben je dat en voor een misschien wel veel groter deel ook niet.

Ik ga hier in deze situatie uit van goedbedoelde intenties. Het kan maar net zo zijn dat je in een bepaalde situatie wél handelde uit angst en onzekerheid en daar ligt dan een grotere verantwoordelijkheid voor jezelf. Maar laten we uitgaan van goedbedoelde intenties. Stel je wilt jouw collega of een vriendin heel graag helpen, omdat je ziet dat zij het moeilijk heeft. Of gewoon omdat je van mening bent dat het niet meer dan normaal  is dat je elkaar helpt. Plotseling laat de ander weten op een beetje onhandige manier dat ze jou alleen maar bemoeizuchtig vind, overheersend en dominant en jij diegene een onzeker gevoel geeft. Een gevoel van tekortkoming. Het schrikt je af, je bedoelde het niet zo, het laatste wat je wilde is diegene zich zo laten voelen,  maar je gaat opeens vreselijk aan jezelf twijfelen. “Ben ik echt zo overheersend, wals ik over mensen heen, ben ik echt zo’n arrogant mens die anderen als minderwaardig ziet?” Je reageert verontschuldigend, je bedoelde het niet zo. De ander voelt de weg vrij gebaand om jou nu te vertellen dat jouw gedrag onwenselijk is. Dat je moet leren rekening te houden met andermans gevoelens. Jij knikt en het klinkt allemaal zo logisch voor je. “Ja, ze heeft helemaal gelijk, hier valt niets tegen in te brengen, ik had beter moeten weten”.

Is het terecht dat jij in dit verhaal 100% verantwoordelijkheid op je neemt?
Moet jij je nu gaan aanpassen en de volgende keer niet je hulp aanbieden, hoe goed bedoeld ook, maar om niet over te komen alsof jij je meer voelt dan de ander het maar te laten voor wat het is. 
We dragen allemaal bagage met ons mee. Wat we hebben meegemaakt aan vervelende dingen in ons leven kunnen we jarenlang met ons meedragen, voor sommigen een leven lang. Wanneer iemand die bagage meeneemt in een gesprek met jou, als diegene al het gesprek met jou en niet met een ander aangaat, kan dit onwijs intens zijn en kan jouw goede intentie opeens heel makkelijk als iets slechts en vervelends worden uitgelegd. En laten we wel gezegd hebben: Het verdraaien van een goede intentie voelt als een enorme afwijzing van wie jij in essentie bent. Je kan dan alle goedheid in je naar boven halen en zeggen, kom maar met je bagage ik neem de verantwoordelijkheid wel op me dit voor jou te dragen. Maar doe dat met een paar mensen en je zakt op een gegeven moment door je knieën. Zoveel bagage kan niemand dragen. En tot overmaat van ramp blijkt dat het ook niet eens genoeg zal zijn geweest.

Er is dus een grens in waar jouw verantwoordelijkheid stopt en die van de ander begint. Allereerst is het niet fair als jij denkt je 100% verantwoordelijk te moeten voelen voor iemands gevoel. Het is zijn of haar gevoel, jij hebt geen idee met welke bagage iemand anders met jouw intentie aan de haal gaat. Ga dus eerst na wat jouw intentie was. Was deze goedbedoeld? Lijkt mij dat behulpzaam willen zijn een mooie, zuivere intentie is. Waarom zou je deze eigenschap willen veranderen? Dat hoeft ook niet. Leg de ander uit dat jouw hulp kwam vanuit een plek van compassie, niet vanuit een plek van minachting. Verontschuldig je voor het feit dat het misschien teveel van het goede is geweest, dit was jouw stukje verantwoordelijkheid, en leg dan de verantwoordelijkheid bij de ander om aan te geven wanneer hulp van jou gewenst is. Dat je nog steeds bereid bent te helpen, maar de ander is nu wel zelf verantwoordelijk om hiernaar te vragen. Zo geef je ruimte aan jullie allebei. Jij hoeft niet op je tenen te lopen en bagage over te nemen en de ander weet nu dat de meegenomen bagage niet altijd van toepassing is op iedere situatie en zijn of haar eigen verantwoordelijkheid is.

En hoe zit het dan met de toekomst, durf je nog wel je hulp spontaan aan te bieden. Voor iemand van die dit uit nature komt is het een onmogelijke opgave om te veranderen van een behulpzaam persoon naar iemand die wacht tot er om hulp wordt gevraagd. Je hoeft je ook niet aan te passen, je hoeft niet te veranderen. Jouw eigenschap is prachtig en heel waardevol. Verander jouw mooie intentie niet, maar maak het alleen maar beter! Leer van de situatie door vooraf al duidelijkheid te scheppen.

De volgende keer als je wilt helpen doe je dat vanuit diezelfde liefdevolle intentie, alleen ditmaal zeg je “ik zal je helpen, maar jij laat weten wanneer mijn hulp genoeg voor je is, oké”

Dat is groei, niet veranderen, maar beter maken!

Magrietha 

Lees ook….

Je hoeft je niet aan te passen om te kunnen groeien

We leren al vroeg dat het belangrijk is om rekening te houden met een ander. Zo ook ik. Ook leerde...

Stoppen of doorgaan? Zo hak je de knoop door.

Het is niet makkelijk om te stoppen met iets waar je heel veel tijd en energie in hebt gestoken....
0 reacties

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Powered by WishList Member - Membership Software